Cursus Raku / Functioneel, concurrent, reactief en webprogrammeren / Functioneel programmeren / Iterators

Het iteratorprotocol

Elke waarde waar je overheen kunt lussen — een lijst, een bereik, een array — kan je met de methode .iterator een iterator overhandigen. Een iterator heeft één essentiële methode, pull-one, die telkens wanneer je haar aanroept de volgende waarde teruggeeft:

my $it = (10, 20, 30).iterator;
say $it.pull-one; # 10
say $it.pull-one; # 20
say $it.pull-one; # 30

Wanneer de waarden op zijn, geeft pull-one een bijzondere schildwacht terug, IterationEnd, in plaats van een echt element. Dezelfde $it om nog één waarde vragen laat dat zien:

say $it.pull-one =:= IterationEnd; # True

De operator =:= test op hetzelfde object, en zo herken je de schildwacht. Dat detail doet ertoe binnen een lus, waar je de opgehaalde waarde moet bewaren én testen. Als je haar met = toekent, belandt de waarde in een container en kijkt de vergelijking naar de container in plaats van naar IterationEnd. De remedie is binden met :=, zodat de variabele eenvoudigweg is wat pull-one teruggaf:

my $it = <a b c>.iterator;
loop {
    my $v := $it.pull-one;      # bind, not assign
    last if $v =:= IterationEnd;
    say $v;
}

De lus drukt a, b, c af en stopt daarna. Precies dat doet een for-lus onder de motorkap voor je: hij roept .iterator aan op het ding waar je overheen lust en blijft pull-one aanroepen tot hij IterationEnd tegenkomt. Je hoeft het zelden met de hand uit te schrijven, maar het één keer doen laat zien dat Raku eigenlijk over iterators lust en niet over lijsten.

Cursusnavigatie

← Iterators   |   Quiz — Het iteratorprotocol →

💪 Of ga direct naar de oefening bij deze sectie.