Kurso de Raku / Progresinta / Ujoj / Ordigitaj ujoj

Platigo kaj ero-igo

Kiam vi metas unu tabelon en alian, Raku ne aŭtomate kunfandas iliajn elementojn. Ekzamenu la jenan programon:

my @a = 1, 2, 3;
my @b = 4, 5;
my @c = @a, @b;

say @c.elems; # 2
say @c;       # [[1 2 3] [4 5]]

La tabelo @c havas nur du elementojn: la tabelojn @a kaj @b. Raku konservas ĉiun ujon kiel unuopan eron anstataŭ disverŝi ĝian enhavon en la eksteran tabelon. La samo okazas por valoro metita inter aliajn:

my @a = 1, 2, 3;
my @d = 0, @a, 99;
say @d; # [0 [1 2 3] 99]

Kiam vi efektive volas unu solan platan sekvencon, petu ĝin eksplicite per la rutino flat:

my @a = 1, 2, 3;
my @b = 4, 5;

say flat(@a, @b);       # (1 2 3 4 5)
say flat(@a, @b).elems; # 5

Ero-igo

Foje vi volas la malon: protekti ujon kontraŭ platigo, eĉ ene de flat. La konstruo $(...) ero-igas sian argumenton — ĝi markas la rezulton kiel unuopan eron. Komparu la antaŭan ekzemplon kun ĉi tiu:

my @a = 1, 2, 3;
my @b = 4, 5;

say flat($(@a), @b); # ([1 2 3] 4 5)

Ĉi tie $(@a) konservas @a kiel unu elementon, dum @b ankoraŭ estas platigita en siajn du valorojn. Jen denove la ideo de la sigelo $: $ signifas «traktu ĉi tion kiel unu solan aĵon».

Kursa navigado

← Ligado per :=   |   Kvizo — Nestitaj tabeloj →

💪 Aŭ iru rekte al la ekzercoj de ĉi tiu sekcio.